Wilde passiebloem

Vooral de vrucht van de verwante Passiflora edulis (maracuja) wordt gegeten. De rauwe passievrucht smaakt zoetzuur, is slijmerig en verfrissend; ze bevat weinig eetbare pulp en betrekkelijk veel zaden.

Van rauwe of gekookte passievrucht wordt jam gemaakt die op brood en in gebak wordt gebruikt. De sappen zijn verfrissend en dienen als basis voor desserts zoals fruitsalades en bavarois.

Ook de bladeren worden rauw of gekookt gegeten, als gekookte groente. De bloemen worden gekookt als groente of in siroop verwerkt. Vanwege de zoete geur wordt de plant in de parfumindustrie, in wierook, thee en snoep gebruikt.

Noord-Amerikaanse inheemse volken gebruikten “maracock” als bloedtonicum en bij zenuwpijn, huidaandoeningen, zwellingen en krampen; bij de Azteken stond de plant bekend als braakmiddel en als bedwelmend, kalmerend en bloedzuiverend kruid. De Spaanse arts Monardes beschreef in 1569 de rustgevende werking bij Peruaanse volken. Jezuïeten voerden de passiebloem in Europa in; in 1609 werd een levend exemplaar aan paus Paulus V aangeboden. Pas vanaf 1867 werd de passiebloem vooral als kalmerend, slaapbevorderend en krampopheffend middel toegepast.

Passiflora incarnata past bij een type mens dat innerlijk gejaagd en overprikkeld is: het rusteloze, hypernerveuze gestel dat maar niet tot bedaren komt en de gedachtenstroom niet kan stilzetten. De klimmende, met ranken grijpende groeiwijze weerspiegelt een geest die zich vastklampt en overal houvast zoekt. De bloem, met haar strak geordende krans rond een rustig centrum, verbeeldt de kern van dit type: onder de uiterlijke drukte ligt een verlangen naar orde en innerlijke stilte. Het is een type dat overdag piekert en ’s nachts wakker ligt met een malende geest, en dat baat vindt bij ontspanning zonder versuffing. De kalmerende, niet afstompende werking van de plant sluit aan bij deze constitutie.